ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นช่วงปลายปี 2017 และอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็กำลังจะต้อนรับปี 2018 แต่ต้องยอมรับว่ามีวรรคทองจากบทประพันธ์ในวรรณคดีสมัยเก่าก่อนที่คนไทยยังคุ้นหูและติดปาก และนำมาใช้จีบสาว เพ้อรำพันอยู่ในสมัยนี้อยู่ วรรณนี้เราขอรวบรวม 3 คำประพันธ์เด็ด ๆ หลาย ๆ เรื่องมาฝากท่านผู้อ่านกันค่ะ
"สายหยุดหยุดกลิ่นฟุ้ง ยามสาย
สายบ่หยุดเสน่ห์หาย ห่างเศร้า
กี่คืนกี่วันวาย วางเทวษ ราแม่
ถวิลทุกขวบค่ำเช้า หยุดได้ฉันใด"
บทประพันธ์ข้างต้นมาจากวรรณคดีเรื่องลิลิตตะเลงพ่าย ผลงานของ พระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส ต้องบอกว่าบทนี้มันช่างเรียกน้ำตาและความคิดถึงผู้อันที่รักได้เป็นอย่างดี กล่าวถึงดอกสายหยุดที่ถึงช่วงเวลาสายมันจะก็จะหยุดส่งกลิ่นหอม แต่ตัวพี่เองกลับหยุดเสน่หาหยุดไม่คิดน้องไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นวันเวลาไหนก็ยังคิดถึง หูยยยยย คารมขนาดนี้ถ้าได้เป็นคนที่ถูกกล่าวถึงแล้วล่ะก็คงฟินกันสุดหัวใจไปเลยค่ะ
"ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังเมารัก
สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน
ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป
แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน"
บทประพันธ์นี้มาจากนิราศภูเขาทอง ของสุนทรภู่ ที่พายเรือผ่านโรงต้มสุรา แถบบางยี่ขัน อยุธยา พอดิบพอดี เลยมีอารมณ์สุนทรีย์แต่งกลอนรักสักหน่อย ที่กล่าวว่าถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้เมาเหล้าแต่ก็ยังเมารักอยู่ เมาเหล้าแปป ๆ ก็สร่าง แต่ถ้าเมาใจนี่ เป็นทั้งวันทั้งคืน โดนหยอดขนาดนี้เขินสุดตัวไปเลยค่ะ
"ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร
ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน
แม้เกิดในใต้ฟ้าสุธาธาร
ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา"
บทประพันธ์นี้เป็นบทประพันธ์ของสุนทรภู่ในเรื่อง พระอภัยมณี ที่กล่าวถึงความรู้สึกของพระอภัยที่มีต่อนางละเวงวัณลา ว่าต่อให้แผ่นดิน มหาสมุทรต้องมอดม้วยหมดไป แต่ความรักของพี่จะไม่สิ้นสุดอย่างแน่นอน ไม่ว่าเจ้าจะไปเกิดที่ไหนพี่ก็จะขอไปพานพบเจ้าทุกที่ หวานปะล้ำปะเหลือขน๊าดดดดดเจ้าาาา
Comments